تا شد اين دل همدم مهـــر و وفاي زيركــــوه                غـرق شد در چشمـة صاف صفـــاي زيركــوه

كوه و دشت و باغ و بستان موطن دل بـود و دل                 روز و شب ميگفت با خـــود در ثنــاي زيركــــوه

مردم پـــر مهـــر و بي كبــر و ريا مـي ديد دل                    نقطه نقطه ، مـو به مو ، در جـاي جاي زيركـوه 

وصف مهـر مردمش در شعر كاري مشكل است                من كيــم وصفش كنم ؟ داند خداي زيركـــوه

سبــز و زيبا و پــر از ريحــان و سنبل دامنــش                  چون بهشتـــي سبز و خـرم هـر كجاي زيركـوه

از زرشــك و زعفـــران شد ابتداي او پــديـــد                حرف (ي) از يكــدلي شد در قفـــاي زيركـــوه

روضة رضوان كه حـرف ( ر ) بر آنها سرور است                 بي شباهت نيست با ا ين لالـــه هــاي زيركـوه

كوه را اسطوره صبــــر و تــوان ناميـده انــد                    استــــوار استــاده آن بهــــر بقـــاي زيركــــــوه

دامن اين كوهساران جملــه پر زيبايـي است                    وصف بايد كــــرد يك يك قلعـه هاي زيــركــــوه

سيچ و دوست آباد را دست خــدا آباد كـــرد                      (حاجي آباد)  را خــدا بنمــود عطـــاي زيركـــوه

دامن پر سبـزة آبيــز و كـــــوه شاسكــــوه               چــون در و مرجان فــزايــد بر بهـــاي زيركـــــوه

گر گذر كردي به اسفاد و به ميـــر آباد نيـــز                   مي درخشــد چــون نگيـن بر مـاوراي زيركــــوه

جملــة فندخـت و بهنابـاد و استنــد و نيــار                     از نقاط سبــــز و خوش آب و هــواي زيركــــــوه

از كريزان تا به گـرماب و به تيگـاب قشنـگ                   بس كنــم ، از شــرق گـويم قصـه هاي زيركــوه

از حسين اباد و از تاجكــوه و بقــــرايي و باز                      اردكــول و اسفـــــرق ، چون كيميـاي زيركـــوه

كـوه را ديدم مـــرا ياد آمـــد از پاي چنــار                      از چنــار و « بيشـــه» گويم من بــراي زيركــوه

محمــد آباد است پر زيبايي و تفريحگــــاه                        عطــر انگــو رش بپيچــد در فضـــاي زيركـــــوه

صحبت كوه است ، باز از كوه مي گويم سخن                   درة آهنگـــران دار الشفــــــــاي زيركـــــــــوه

دارج و تجنود و كرت آباد و گرماب و گزخت                         دامن كوه است  كـــــوه با صفــــــاي زيــــركوه

امنیت در مرز را دست عشایـــر زنده کــــرد                     چشمه بیدی ، همت آبادی ، عصـــای زیرکـــوه

(چاه الله) داد را خون شهیــــد آباد کـــــرد                       آفــــرین بر همت این جانفـــــــدای زیرکــوه

یاد باید کرد از قـــــوم بلـــــوچ سخت کوش                    مرز داران غیــــور و با صفای زیـــرکــــــــوه

چاه عمیق و ملکی ، چاه شط و چاه پایاب ، با                 چاه زرد ، یزردان ، کبوده ، مـــرزهای زیــرکـوه

معصوم آباد است با بارنجگان بس با وفــــا                      مردم شاهرخت قـــــوم با خـــدای زیــرکـــوه  

   گشته با نام فقیه بمرود و بمرودی عجین                          بود در بحر تلاطم ناخدای زیرکوه   

  قصه ها گویم من از مهرک برایت همـــوطن                   قصـــــه اندر قصــه باشد ماجـرای زیــرکــوه         

   برسنان ،  مولید و پیشبر سبز و زیبا و قشنگ                  پیچکان و کــازگان بام القـــــرای زیــــرکــوه

از مناوند تا به ســـورند و نـــزومند و گمنـــج                     هر یکی بهتر زدیگـــــر قلعه های زیــــرکـــوه

قصــه پایانی از دزگ و معین آباد و شــــوشک                     من در این دفتــــــر نویسم از برای زیــــرکــوه

وصف بالاکــوه چـون وصف بهشتی مشکل است                بس طبیعت ، بس وفا کـرده عطای زیـرکـوه

بیستم اردیبــهشت لــــرزید خاک ایـــــن دیار                    عالمی بنشست ناگــــه در عــــزای زیـــرکـوه

گــــــر زعمق فاجعه خواهی کمی آگه شـــــوی                   بیت ها بایـــــد ســـرود اندر رثای زیـــرکــــوه

سالها در زیـــــرکوه من زندگانــــــی کرده ام                  درسهــــا آموختــــم از هر کجــای زیـــرکـــوه

بیهقـی بس کـــن زوصف این بهشت جاودان                  گل بریزان دسته دسته ،  تــو به پای زیـــرکـــوه

سروده شده در اردیبهشت ۱۳۸۰ توسط علی بیهقی

استفاده از این شعر با ذکر منبع بلامانع است.